آشنایی با ارز دیجیتال نئو

آشنایی با ارز دیجیتال نئو

آشنایی با ارز دیجیتال نئو

نئو چیست؟

در این مقاله می خواهیم درباره آشنایی با ارز دیجیتال نئو و قوانین اصلی رمز ارز نئو بپردازیم.

نئو توسط یک شرکت تحقیق و توسعه ی بلاک چین به نام آن چین (Onchain)  در شانگهای چین ایجاد شد.

نئو در سال 2014، با نام AntShares شروع به کار کرد و در سال 2017 به NEO تغییر نام داد.

تمرکز نئو بر نوآوری در انتقال دارایی های دیجیتال، قراردادهای هوشمند و تایید هویت دیجیتال است.

پلتفرم نئو از دو ارز اصلی NEO و GAS تشکیل شده است.

که هردوی آن حداکثر 100 میلیون توکن میتوانند داشته باشند.

نئو سهم هر شبکه را نمایندگی می کند.

برخلاف بیشتر ارزها نئو نمیتواند به کمتر از یک واحد تقسیم شود.

مقالات مشابه :

ارز GAS – آشنایی با ارز دیجیتال نئو

GAS برای اجرای قراردادهای هوشمند شبکه نئو همانند سوخت عمل می کند و مطابق با توان پردازش مصرفی برای اجرای قراردادهای هوشمند ، GAS مصرف می شود.

آشنایی با ارز دیجیتال نئو

با هر بلاک GAS جدیدی ایجاد می شود و هر دو میلیون بلاک ، یک واحد از توکن های GAS تولید شده کم می شود.

وقتی که به سقف 100 میلیون توکن GAS برسیم دیگر توکن جدیدی تولید نخواهد شد.

برخلاف نئو، GAS  را میتوان به واحدهای خیلی کوچکتر از یک توکن تقسیم کرد.

GAS های جمع شده هر چند وقت یک بار و در زمانهای از پیش تعیین شده بین صاحب های توکن های نئو به میزان سهمی که دارند تقسیم می شود.

GAS مصرف شده در شبکه برای کارمزد تراکنش ها بین کاربرانی که حساب و کتاب شبکه را انجام می دهند یا همان نودهای اجماع شبکه، به ازای تراکنش هایی که تایید کردند، تقسیم می شود.

هر فردی که صاحب توکن نئو باشد، در شبکه ی بلاک چین، حق رای دارد.

حق رای چیست؟

حق رای برای انتخاب نودهای اجماع شبکه، ساخت بلاک ها و تصمیم های مهم بلاک چین مانند میزان کارمزد شبکه می باشد.

اگر یک نود اجماع در راستای هدف شبکه حرکت نکند، صاحبان نئو می توانند رای به برکناری آن نود بدهند.

قراردادهای هوشمند نئو

همانند اتریوم، نئو از قراردادهای هوشمند استفاده می کند.

قراردادهای هوشمند اجازه می دهند کدهایی بر روی شبکه اجرا شود که قوانین و منطق تراکنش ها را تعیین می کند.

مثال ساده از اجرای قراردادهای هوشمند شامل بلوکه کردن پول تا زمانی که کالا به مقصد برسد، پرداخت هزینه حق امتیاز به صاحبان آثار به ازای هر بار نمایش می باشد.

زبان برنامه نویسی اپلیکیشن نئو

یکی از تفاوت های بین اتریوم و نئو این است که اپلیکیشن های اتریوم باید به زبان اختصاصی شبکه به نام Solidity نوشته شوند.

در حالی که اپلیکیشن های نئو به زبان های برنامه نویسی رایج مانند جاوا، سی شارپ، VB.Net ، F#  و Kotlin نوشته می شوند.

 

سرمایه های دیجیتالی و بلاک چین نئو

 
سرمایه دیجیتالی درواقع در قالب دودویی (صفر و یک) و با حق بهره وری موجودیت دارد.
مالکیت حقیقی در سرمایه های دیجیتال از اهمیت والایی برخوردار است.
با پیدایش بلاک چین، تملک حقیقی دیجیتالی صورت پذیرفت.
با تکنولوژی بلاک چین توانایی ایجاد سرمایه های دیجیتال غیر متمرکز، به صوت کاملا ایمن و با عدم دخالت هر گونه سازمانی صورت می پذیرد.
 
سرمایه های دیجیتالی در ارز نئو دارای 2 مدل می باشد:
1- سرمایه بین المللی
2- سرمایه قراردادی
سرمایه های بین المللی به وسیله تمامی یک سیستم توسط مقررات اداری شناخته شده است.
با استفاده از سرمایه های بین المللی توانایی شناسایی مشتریان و قراردادهای هوشمند وجود دارد.
سرمایه های قراردادی، به سرمایه هایی می گویند که تنها در قراردادهای مخصوص به خود توسط مقررات اداری شناخته شده و توانایی استفاده در دیگر قراردادها وجود ندارد.
اگر بخواهیم برای این موضوع مثال بزنیم می توان گفت که مثلا ارزهای دیجیتال Golem و Bancor توکن های بنیان شده بر قراردادهای هوشمند اتریوم می باشند.
اما در سیستم Bancor توانایی استفاده از توکن های Golem وجود ندارد.
 

مزایای ارز دیجیتال نئو

دارایی های دیجیتال

هویت دیجیتال

قراردادهای هوشمند

اپلیکیشن های غیر متمرکز

برنامه های آینده نئو

مهمترین برنامه های آینده نئو شامل :

NeoX  : برای تراکنش بین بلاک چین های مختلف انجام می شود .

: NeoFS برای نگهداری غیرمتمرکز فایل ها استفاده می شود.

: NeoQ برای رمز نگاری مقاوم در برابر کامپیوتر های کوانتومی ایجاد می شود.

برای تبدیل رمز ارزها اینجا کلیک نمایید.

اشتراگ گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Enter Captcha Here : *

Reload Image